Ola Kaasen

Fylte 75 år den 19. august for to år sia. Grannar og venner, kring eit halvt hundre mann, kom mest uventa på gjesting til Kaasa sist søndag for å gje einebuaren ein radio – post festum. Ingebrikt Kaasen og nokre dugande kvinner fekk det snøgt til å bli ei rein feststund på den trivelege heimstaden. Ola Mjøen heldt tale og leverte gåva til heidersmannen. Og eit dikt med helsing frå fjellom, der fangstmannen hadde ferdast så mykje, vart opplese. Ola sette stor pris på gåva, og ein takk vart frambore til dei som var tilstades.

Årmålshelsing.

Godag Ola Kaasen!

E kjem mæ ei bau frå langt, langt innmæ sjøom

og høgt, høgt oppmæ høom.

I dag kjem du sekkert ihau

så mangt her du sitt nørdst på Mjøom.

Oss vet at du fær attpå tælom – i tankom.

Du står ti mæ gardom og snurrum og rankom.

Men no æ du skjeldnar mæ ferdom åt fjellom

og minder mæ glekså på myrom og pellom.

Og stenhyllonn ligg a’tt så flat ette fellom

her og der.

Alt undrast visst på kvæ’r du fær?

Dæ vart så stillt bortme hiom og hauom.

Jau, raurævin vann å få røkin tu auom

såframt at han slapp frå-de der innpå random

den gongen han slokna den se’st tå brandom,

der du og han Kaffe-Lars homra og trevst.

Allmannbergje dæ sjer nedpå Kaasan.

Dæ venta han Ola ska kli’v oppå åsan.

Dæ minnest, du vandra der stødt atta Våttån.

Dæ trur du ha fløkt noråt Grytom, inn Småttån.

Dæ vil sjå ette skyom og ly’ når du lær.

Dæ sjer-de som vismann og vaktmann her.

Når Vålåstahåmårn held auo mæ skørom

han tru’dd dæ va merkje ette åker-aurførom

i utgamla ækrå

Han bu’dd så langt unda han uti der.

Men Våttåkongin han kje’nt skørin ber:

Han Bjørnson mæ fæ’lgj og han Ola Neunde

heldt gropa i Storskørn så nå’n londe

rensa og måtsam te kliver-ståggå

i gamle dåggå.

Du æ tå di få som livi no

og ha gått-opp skøra og kom att li’k go.

Dæ he’ndt einkvan framond i bergje der kra’kt.

Ja, opp’te gjekk marsjen nokk sekkert å sa’kt,

men nedatt æ dæ nokk visst at dæ vart

en annan slags fart.

Ja, der oppi æ dæ nokk grovt te tebora.

En kan våttå å te’nkj-se: Brattar enn Ora,

der tids-tanngarin ha gnagje bort jorda.

Der itnå’ fann feste, kor hardt dæ klora,

der laut dæ bli snautt som dæ vart.

Sjå Skjissihøa ho stire på Flåmann:

Ho trur du ha træft einkvan vondvær-spåma’nn

som fekk de te sjå berre snø-yr i høom.

Nei, der kan du tru at dæ blenkje frå sjøom

og hørrest dæ susa og knåkkå ti trøom.

Dæ æ frå di ti’n da du va på ditt bæ’st

da aurin aula så vass-yta fræ’st

når dem bet-på di stø’st.

Når govere slo-om te skåddå å vætå

da ga Butjønnkjerenga frå-se nå lætå

som skræ’mt-tu vette’ mest.

Dæ he’ndt sjøl mæ vakje folk der innmæ tælinn.

Ja, dæ he’ndt visst engong dæ va en som tok fælin;

han tru’dd dæ va skrømt, for han kjent-itt na tytta:

Han snårrå-opp snelda og drog borti hytta.

Men de Ola skre’mt ho visst sjelda mæ skrike,

for du va så vant te å omgangast slike.

Du kje’nt alle tussan frå “Kongin” te “Høna”,

du ve’sst når dem sanna og ve’sst når dem skrøna.

Du heldt konferanse mæ Våttåkonga rett som dæ va.

Og mæ Gaulek Orkelhø’n einkvan gonga

og skjø’nt kva dem sa og eit og anna

tå di som ha vørre

i kvardagslive her fenrann ha færre

mæ Håbollvia, kløvmes og dalla

og are slags ferde.

Dokk drøfta dem alla.

Dokk vesst kva som lé

og kva som skull té i ny og i ne:

Fegurn på hanam, som susen i ætern,

ga meldeng når folk skull få fløttj åt sætern.

Du læ’rt my’ tå fauglom og såg-æ på skyom,

og ve’sst mangt tå menkandes måne og nyom

når være vart lagle for feskeng og jakt:

På alt ga du nøye akt.

Ja my’ ha du mintest som annan ha glømt.

Oss fekk våttå om mangt som va lev’d og drømt

miljom krøste og skrømt.

Eg takka for alt du forta’lt åt me

og e ønskje de mang goe, klåre dågå te

mæ he’la og held, segneng og fre.

Ola J. Rise