Oppdal - Bøgda mi
Oppdal, bøgda mi,
bøgda over alla bøgde-
for me og de
som høre-te
i lende slik dè æ der:
skoga, myra, høe, høgde,
vatn blanke, elva strie,
gard og grend i grøna lie;
volla flate, dala djupe,
foss og fall med røk frå stupe;
bergj på gråa vidde vie,
fjell ti blåa kåpå sie;
evig is og evig òr,
synnavìnd og storm frå nord! Midt i bøgdn står ho Maret,
Vangsli-kjerkja, høg og kvit.
Gjønnom tì'inn mange tanka
stilt ha funne vei'in dit.
Ho ha liksom alle sanka
samen um se, der ho står;
og åt dem som sørgjfull vanka
klokkonn hinna enno når.
Hø'r kor mildt ho be
alle stilt åt se,
når ho rìnge søndags-mannann!. Garda ligg på båom siom,
blanka`st bøgda her oss har.
Brùne hus pi allom liom
mange solskjennsdågå bar.
Og kvita lånne, raue fjøs,
gje bøgdn liksom blanka`r ljøs. Gjivillvassdal -
e møtt de da morgo`n
va doggvåt og sval,
da småbåronn skvålå
mot stranda,
og alle tìng tålå
og anda
imot me på Oppdals-mål: Inginsta`n på jo`rn
finn du feger fjell,
inginsta`n på jo`rn
feger vatn hell.
Smalt og langt,
blått og blankt,
som ein strimmel
tå Guds store himmel
ligg dè her og tankann løfte
opp tu sko`dd og mørka kløfte. Og fjella, ja -
dem står umkrìng
i ra og rìng,
som tempeltak
og domkjerkj-tårn,
med hele vå`rn
på båom siom
spegla se ni Vatne,
med lauvrik bjørk pi liom. Og nedpå Skoga:
djup som da`ln
æ tonann som vart gjømt der;
djerv som Driva sjøl
i stryk og foss frå høl te høl
æ treskùrd-draumann
som vart drømt der. Og så Drivda`ln.
Ha du slik som e
rèst ei såmmårnatt
opp igjønnøm 'an,
slik at sola spratt
just da du de vann
oppå randann ogo Kongsvoll:
å, e vet så vèl
at med all di sjèl
laut du ofte hinder tårann
frå å kåmå;
for dè såmmå
som 'an Vinje kje'nt,
trur e alle kjenner her i dala. For dè æ slik her,
at Vårherre sjøl
kjem i alt så nere, nere.
Tonann frå orkestre ha`s
- grann som kvint
og grov som bas-
brusa innpå oss,
stendigt flere, flere. Ja bekkjinn og elva og alt som her livi,
blomstrann som høgt oppi bergja ha klivi,
og hìmme'ln med skyve så lette som vengje-
alt tona imot oss frå finstillte strengje. Nordskogin -
der går plogin
grunna`st,
og der gror konne
tunna`st,
og der æ kjølda hara'st;
og potetgrase vàra'st;
for myrann æ så lang og rå,
og skodda ligg så tùng og grå
så mang ein gong. Men rika'r song
du alder fæ
frå furuskog
og granskog med
enn nettopp her. Her søgje dè så mildt
gjønnøm li'inn,
når synnavère kjem
med varme og vår;
her kvìska dè så stilt
di ri'inn
heggin æ kvit
og hìmme'ln klår;
og her dønn dè så tùngt
gjønnøm ti'inn
tå gamle tanka
og gamle dågå,
da sverda banka
på skjold som skjèn,
og brynjonn brågå
og spjuta lågå
og pilann kvèn. Og her nordpå Skoga ligg tjønninn og skin,
slipa som spigji'ln ren og fin;
og her vå tranann kvar bidele vår,
med fjellpista søng songin så sår. Og her rese Kinna se
bratt i vest,
som eit eventyr-slott
i gull og blått,
når mars-sola stråla
og alle tìng måla
te høgtid og fest. Og herifrå
du kan eit syn
så stort og vakkert sjå,
så stolt eit dronnìnghau
med skaute kvitt
i såmmårsola rau:
når alle tìnda søv i skugge blå,
da sit du der i sø
med dronnìngkronon på
og sjer mot bratte Almannbergj
og skire Sissihø,
du stolte Snøhetta! Å Oppdal, bøgda mi:
varm og vàr og still
svale ånda di
over skallin minn,
når feber-svettin rinn;
mjuk og mild,
som når mor
med hònda si
varle stryk me
- utta ord -
og stire på me,
-stire stilt og le'ng,
med tårann hinna rinn
som rena'st edelstena
djupt i sjèla inn
hjå me. Skrivi inni Sko'gn, jensuku 1922 av Inge Krokann. | 
